Ζήτω τα νέα του ΑΝΤ1
RollercoasterΠέμπτη βράδυ προς Παρασκευή πρωί. Οι σκέψεις τρέχουν βιαστικά. Τα συναισθήματα συνεχώς αλλάζουν. Η μνήμη μπερδεύεται. Δεν ξέρει τι να καταγράψει. Δεν μπορεί να αποτιμήσει και τα παρατάει. Η ατμόσφαιρα περίεργη.
Το τέλος ενός κινήματοςΤο 1973 η Αμερική αποχωρεί από το Βιετνάμ κάτω από την πίεση του αντιπολεμικού κινήματος. Αυτό που θα έπρεπε να είναι ο θρίαμβος του κινήματος αυτού αποδείχθηκε ο θάνατός του. Χωρίς, πλέον, κεντρικό αίτημα η κατάρρευση του πολυετούς κινήματος ήρθε σχεδόν ακαριαία. Το δυστύχημα είναι ότι ο στόχος δεν είχε επιτευχθεί. Ό,τι ξεκίνησε ως αντιπολεμικό κίνημα, κατέληξε σε φωνή διαμαρτυρίας που ενσωμάτωσε στους κόλπους του κοινωνικές ομάδες όπως οι Black Panthers και τα εργατικά συνδικάτα και που οραματίστηκε μία συνολικά δικαιότερη κοινωνία. Ο πόλεμος τελείωσε και το κίνημα γύρισε σπίτι του μαζί με τα υπόλοιπα αιτήματα που ποτέ δεν δικαιώθηκαν.
Λουκάς Τσούκαλης Όσοι έβλεπαν την κρίση να έρχεται Οσοι ένιωθαν την αγωνία της νέας γενιάς αντιμέτωπης με μια στρεβλή αγορά εργασίας που λειτουργεί εις βάρος των νεοεισερχόμενων, για εκείνους τουλάχιστον που δεν διαθέτουν τα μέσα και τις προσβάσεις των ολίγων, με υποθηκευμένο το μέλλον και τις προοπτικές να χειροτερεύουν λόγω της επερχόμενης οικονομικής κρίσης... Οσοι είχαν τη στοιχειώδη ευαισθησία να διακρίνουν την ταχύτατη απαξίωση πολιτικής και πολιτικών σε ένα κομματοκρατούμενο και διεφθαρμένο σύστημα, στο οποίο η αναίδεια και η υποκρισία συναντιούνται πολύ συχνά με την αμάθεια και την ανικανότητα... Οσοι διέκριναν τις επιπτώσεις μιας διάχυτης κρίσης αξιών σε μια κοινωνία νεόπλουτων με ολοένα και περισσότερους νεόπτωχους, μια κοινωνία συντηρητική όπου πολλοί προσποιούνται τους προοδευτικούς, μερικοί βολεύονται, άλλοι υιοθετούν τον κανόνα της ήσσονος προσπάθειας που έχουν αναγάγει σε ιδεολογία συντεχνίες και διαμορφωτές της κοινής γνώμης, ενώ οι περισσότεροι απλώς ιδιωτεύουν, διαβάζοντας αθλητικές εφημερίδες που χυδαιολογούν και περιοδικά life style που αποκοιμίζουν... Οσοι ένιωθαν καθημερινά στο πετσί τους τη διογκούμενη ανομία, με ολοένα και περισσότερες εκδηλώσεις βίας, στους δρόμους ως πεζοί ή εποχούμενοι, στα γήπεδα όπου η συντεταγμένη πολιτεία δεν τολμά να έρθει σε αντιπαράθεση με νονούς και χούλιγκαν, αλλά και στα πανεπιστήμια και τα σχολεία όπου τα παιδιά μας από μικρά διδάσκονται στην πράξη μαθήματα πολιτικής αγωγής που διόλου αρμόζουν σε ώριμη δημοκρατία... Οσοι μπορούσαν να ξεφύγουν από την τηλεοπτική αποχαύνωση που καλλιεργούν τα περισσότερα κανάλια και να συνειδητοποιήσουν έτσι τις επιπτώσεις του έντονου λαϊκισμού που αυτά εκπέμπουν, ενός λαϊκισμού πασπαλεισμένου με μπόλικη υστερία και μεγάλες δόσεις τρομολαγνείας, που με τη σειρά τους αναπαράγονται και καθορίζουν το λεγόμενο δημόσιο διάλογο... Και όσοι τέλος είχαν την ικανότητα και το κουράγιο να συνταιριάξουν τα πολλά κομμάτια του σύνθετου παζλ της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας, σίγουρα έβλεπαν μπροστά τους τα σημάδια της κρίσης που πύκνωναν, αν και μπορεί να μην ήθελαν οι ίδιοι να πιστέψουν την εικόνα που διαγραφόταν, ακόμη λιγότερο να την περιγράψουν δημόσια. Γιατί οι περισσότεροι, λόγω ηλικίας, είχαν μνήμες από την εποχή πριν τη μεταπολίτευση, που θέλαν να ξορκίσουν μιλώντας σήμερα για την ποιότητα της δημοκρατίας, την ευρωστία των θεσμών και την εξαφάνιση του παρακράτους, ή ακόμη για τον «εξευρωπαϊσμό» της χώρας. Αλλωστε, ανθρώπινη είναι και η αδυναμία να μπερδεύουμε τις επιθυμίες μας με την πραγματικότητα, ακόμη περισσότερο σε μια χώρα όπου από μικρά παιδιά προσπαθούμε με δυσκολία (και κάποιες εμφανείς τάσεις σχιζοφρένειας) να συμβιβάσουμε το ένδοξο παρελθόν και την αγιογραφία των προγόνων που διδασκόμαστε με μια ενίοτε πολύ μίζερη σύγχρονη πραγματικότητα. Μεμονωμένες παρέμειναν, ως επί το πλείστον, οι φωνές αυτών που είχαν κάτι το ουσιαστικό να πουν και να προτείνουν, με αντίστοιχο μικρό αντίκτυπο στα δημόσια πράγματα της χώρας - στην καλύτερη των περιπτώσεων, κάποια υποδόρια επιρροή στη διαμόρφωση μέρους της κοινής γνώμης. Γιατί τα οργανωμένα κόμματα, ομάδες και συμφέροντα, μαζί με την πλειοψηφία των μέσων μαζικής ενημέρωσης, με άλλα συνήθως ασχολούνταν, πρωτίστως με το μοίρασμα της πίτας. Οι λίγες ατομικές εξαιρέσεις δεν αλλάζουν τον κανόνα. Και έτσι οι πιο πολλοί δεν είδαν ούτε άκουσαν την κρίση να έρχεται, και σήμερα ακόμη δυσκολεύονται να αποδεχθούν ότι η κρίση αυτή δεν έχει απλά συγκυριακό χαρακτήρα αλλά ότι οι ρίζες της προχωράνε βαθιά στον τρόπο λειτουργίας θεσμών και πολιτικού συστήματος, καθώς και της κοινωνίας γενικότερα. Αυτοί που πιστεύουν ότι η λύση στην κρίση που βιώνουμε θα προέλθει απλά και μόνον από την εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία, είναι, φοβάμαι, βαθιά νυχτωμένοι - ή, το πιο πιθανό, μιλάνε από συμφέρον. Πηγή: Καθημερινή 15.12.2008
Οι φλεγόμενοι κάδοι!
Από τον ΧΡΗΣΤΟ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ, www.bavzer.blogspot.com
ΜΕΣΑ στους κάδους που καίγονται -τα πιο «αθώα θύματα» κάθε τέτοιας θλιβερής παράστασης που ζούμε, χρόνια τώρα, σε τακτά χρονικά διαστήματα και σπάνια με σοβαρές αιτίες στο κέντρο της Αθήνας, αλλά και άλλων πόλεών μας- ίσως να βρίσκεται όλη η αλήθεια, μαζί της και πολλές εξηγήσεις γι' αυτά που συνηθίσαμε να ονομάζουμε «επεισόδια» και «έκτροπα» και ό,τι άλλο θέλετε. Στα σκουπίδια πετάμε ό,τι μας περισσεύει, ό,τι δεν προλαβαίνουμε να καταναλώσουμε και, ως εκ τούτου, σαπίζει και χαλάει, πετάμε ό,τι έχουμε καταχωνιάσει χρόνια (μέσα μας) και δεν «βολεύει» κάθε φορά που το θυμόμαστε. Πετάμε ό,τι ενοχλεί. Ο,τι δυσκολευόμαστε να ανατρέψουμε. Ο,τι «απαγορεύεται» να κριτικάρουμε.
ΠΟΛΛΕΣ φορές, ο επιτιθέμενος και ο αμυνόμενος έχουν το ίδιο πρόσωπο. Οι δικαιολογίες τους, την ίδια βάση -συνήθως αβάσιμη. Το κράτος υπερισχύει σε πανοπλία. Τα θυμωμένα παιδιά σε κινητικότητα. Οι αναλυτές σκαλίζουν άσκοπα τις παλιές θεωρίες και καταλήγουν, πάντα, σε κοινότοπα συμπεράσματα: το παιδί που σπρώχνεται στο περιθώριο, το άλλο που έρχεται από την επαρχία και εκπαιδεύεται (χωρίς Παιδεία) να γίνει μπάτσος και όχι αστυνομικός, η ανεργία, τα πανεπιστήμια, η βία κ.λπ. κ.λπ. Θεωρίες, θεωρίες, θεωρίες. Και συνθήματα, συνθήματα, συνθήματα. Κανέναν δεν βολεύει τίποτα άλλο, παρά μόνον αυτό. Η θεωρία, και το σύνθημα!
ΣΤΟΥΣ ΚΑΔΟΥΣ τους αναποδογυρισμένους καίγεται και χάνεται όλη η αλήθεια. Το σύστημα που καλλιεργεί διεφθαρμένες και ανεπαρκείς υπηρεσίες. Οι ομάδες των κρυμμένων προσώπων, που πάντα ευδοκιμούν σε τέτοιο περιβάλλον και κάνουν το πάρτι της ζωής τους. Και κάποιοι, γύρω, που ψελλίζουν τη λέξη «επανάσταση» και είναι απλώς το ανέκδοτο της τραγωδίας!
ΕΝ ΤΩ ΜΕΤΑΞΥ...
Για μία ακόμη φορά, πολλά από τα δικά μας μέσα ενημέρωσης, αναδεικνύοντας το «σύνδρομο της μικρής χώρας», που θέλει να επιβεβαιώνει το «μέγεθός» της επικαλούμενη τι λένε γι' αυτήν οι άλλοι, οι ξένοι, εμπλούτισαν (;) τα ρεπορτάζ τους με το τι είπαν τα ξένα τηλεοπτικά δίκτυα και τι έγραψαν οι ξένες εφημερίδες για τα επεισόδια του Σαββατοκύριακου. Βεβαίως, σε καμία από αυτές τις χώρες (κυρίως στην Αμερική, στη Βρετανία, στη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία και την Ισπανία) δεν θα δείτε ποτέ -και ορθώς- στις τηλεοράσεις τους, και δεν θα διαβάσετε ποτέ στις εφημερίδες τους, τι είπαμε και τι γράψαμε εμείς, εδώ στην Ελλάδα, για κάποιο σημαντικό γεγονός που συνέβη στη δική τους χώρα. Εάν γίνει, ας πούμε, μια βομβιστική επίθεση εναντίον της αμερικανικής πρεσβείας, με θύματα και καταστροφές, τότε ασφαλώς και υπάρχει λόγος (και γίνεται αυτό) να αναφερθούν τα αμερικανικά ή άλλα ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης, στο τι είπαν και έγραψαν τα δικά μας. Αλλά, αν καεί από πυρκαγιές η μισή Καλιφόρνια, θα γελάσουν νομίζω (και δίκιο θα έχουν) οι Αμερικανοί εάν βγει το CBS ή το NBC και μεταδώσει τι είπε το Mega ή ο ΑΝΤ-1 ή ο Alpha στην Αθήνα, για τις πυρκαγιές αυτές. Ειλικρινά, λοιπόν, δεν μπορούμε να καταλάβουμε γιατί θα πρέπει να μας ενδιαφέρει εμάς -και τι προσθέτει στην ενημέρωσή μας- πώς περιέγραψε η «Λε Φιγκαρό» ή το BBC τα επεισόδια του Σαββατοκύριακου στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας.
Πηγη: Ελευθεροτυπία 08.12.2008
Ετικέτες #griots, Αλέξης, απόψεις, τηλεόραση, media, politics
